Iluzją jest i magią

Nagle odwróciła się w stronę ławek. Poczuła, że przeszywa ją spojrzenie. Lodowaty dreszcz przebiegł przez jej ciało, a krew uderzyła do głowy. Szybko opuściła wzrok mając nadzieję, że kolejny z wielu razy jej rozum sprawił, że widziała tę twarz wśród tłumu, gdy jej tam nie było. Przyspieszony oddech zaczął dawać się jej we znaki, żyły zaczęły piec, a serce waląc jak oszalałe, zmuszało ją do przytrzymania się czegokolwiek. Walcząc ze sobą zerknęła jeszcze raz. Nie pomyliła się. Siedział na jednej z ławek i uważnie się jej przyglądał. Na jego twarzy zauważyła cień półuśmiechu, tego, który wywracał jej żołądek na drugą stronę i który w żadnym szczególe nie uległ zmianie. Widziała to stąd, że patrzy i że jego twarz nosi ten półuśmiech, słodko niecierpliwy, intrygujący. Wszystkie jej zmysły nagle podążyły za jego spojrzeniem, a ona utonęła. Czuła, że jego widok po tak długim czasie to jak zderzenie z górą lodową, jak bycie zmiażdżonym pod ciężarem tych wszystkich uczuć, jakie ciągle do niego żywiła i które od tylu lat nie zechciały się zmienić. Nie miała na to wpływu, zwłaszcza teraz gdy jego błękitne oczy świdrowały ją na wylot. Zaschło jej w ustach, wydawało jej się że ten moment trwa nieznośną wieczność, że jeśli żadne z nich nie wypełni tej próżni powietrzem, to oni, to miejsce, cały świat eksploduje, gubiąc po drodze wszystko, co ich spotkało. To chyba lepiej?

Jej uczucia oszalały. Panika, która wypełniała ją od środka, kazała jej odejść. Pod wpływem chwili odwróciła się i odeszła w kierunku zacienionego murku za drzewami. Widziała go nadal, obserwowała jego gesty. Dostrzegła na jego twarzy, że dla niego to również nie było obojętne, gdy trzymając splecione przy ustach dłonie, patrzył daleko przed siebie. Oszalała jego widokiem, czując jak coraz mocniej jej ciało odmawia jej posłuszeństwa, podciągnęła kolana do siebie i wciskając słuchawki w uszy, pochyliła głowę. Chciała podbiec, chciała by usłyszał jak bardzo ją drażnił, gdy przez te wszystkie lata traktował ją jak powietrze, miała ochotę nim potrząsnąć i spytać o wszystko, a jedyne na co się wysiliła, to ucieczka. Czuła się jak tchórz i czuła, że ponownie straciła szansę, zanim jeszcze ją zyskała. Stukając lekko opuszkami palców o brudny murek, do głowy przyszła jej kolejny raz ta sama myśl. The game is not over.